ای عجبا... من که منم؟

اگر کسی فقط صفحهی اینستاگرام من رو ببینه، به احتمال زیاد فکر میکنه کسی هستم که روند زندگیم رو مورد پرسش قرار نمیدم و معمولاً با رضایت پیش میرم.
از طرفی اگر کسی فقط اینجا رو بخونه، شاید به نظرش بیاد که زیادی درگیریهای ذهنی دارم و نسبت تاریکیهای روزهام بیشتر از نورهای روشنشه.

حالا اینکه دنیای مجازی چقدر ممکنه اطلاعات ناقصی از یک فرد ارائه کنه، بماند. واقعیت اینه که من تو اینستا بیشتر اتفاقات روزمره و حس و حال لحظههام رو به اشتراک میذارم، اما اینجا برای نوشتن از لایههای عمیقتر ذهنیمه. بقیه میتونن بگن: «آخه کی دیگه وبلاگ مینویسه؟ کی دیگه میخونه؟» و تعجب کنن که چطور هنوز اینجا پست گذاشتن برام مطرحه، اما خب متأسفانه اونا جای من نیستن که حس دلپذیرم رو درک کنن...
تولد کرهی خاکی نیست، اما فقط خواستم یادم بمونه که با وجود این همه شبکهی اجتماعی جدید، اینجا چطور بعد حدود نه سال هنوزم نقطهی امنیه برام. :)