من در میان جمع و، دلم جای دیگر است...

باید به اینجا میرسیدم، پروردگار؟ به جایی که کلامِ دکتر چاوشی در کلاس فلسفهی غرب که میگفت: «انسان در اعلی علیین هم که باشد، تنهاست.» بارها و بارها و بارها در سرم بچرخد؟ نهتنها بچرخد، بلکه به آن ایمان بیاورم؟
جز این نیست. انگار همهی فراز و نشیبهای زندگیام طی شد که در این نقطه، ایمانم همین باشد. تعداد رفقای قدیمی و جدید و followersهای اینستاگرام و friendsهای فیسبوک و گروههای تلگرام در این زندگی ماشینیشدهی کمرمق، ثابتکنندهی هیچ چیز نیست. انسان تنهاست و این باور این روزهای من است.